ΓΕΝΝΗΣΑ, ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΠΟΔΙ ΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΕΨΑ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ — ΣΕ ΜΙΣΑ ΧΡΟΝΟ
Πριν από έξι μήνες, στόλιζα ένα νηπιαγωγείο και προσπαθούσα να αποφασίσω ανάμεσα σε υφασμάτινες πάνες ή πάνες μιας χρήσης. Δεν ήξερα ότι όλη μου η ζωή επρόκειτο να γυρίσει ανάποδα — δύο φορές.
Ξεκίνησε με έναν θαμπό πόνο στον μηρό μου. Νόμιζα ότι είχε σχέση με την εγκυμοσύνη, ίσως ένα τσιμπημένο νεύρο ή ισχιαλγία. Αλλά έγινε χειρότερο.
Αφού γεννήθηκε η κόρη μου, η Λιόρα, το πίεσα γιατί ήθελα να απολαμβάνω κάθε μικρή στιγμή μαζί της. Αυτή η μυρωδιά του νεογέννητου, αυτά τα μικροσκοπικά δάχτυλα — είχα εμμονή.
Όμως ο πόνος γινόταν όλο και πιο οξύς. Ένα πρωί, δεν άντεξα ούτε να την κουνήσω.
Τελικά μπήκα για σαρώσεις. Ο γιατρός μπήκε με αυτό το πρόσωπο. Αυτός που λέει, «αυτό δεν θα είναι εύκολο». Ήταν μια σπάνια μορφή καρκίνου των μαλακών μορίων — επιθετικός και εξαπλούμενος γρήγορα.
Θυμάμαι ότι έπιασα την άκρη του κρεβατιού του νοσοκομείου και σκεφτόμουν ότι μόλις έκανα ένα μωρό. Δεν έχω χρόνο για καρκίνο.
Η χημειοθεραπεία ξεκίνησε αμέσως. Το γάλα μου στέγνωσε. Έπρεπε να δίνω τη Λιόρα στη μαμά μου τα περισσότερα βράδια γιατί δεν μπορούσα να σταματήσω να κάνω εμετό.
Στη συνέχεια ο όγκος μεγάλωσε στο μηριαίο οστό μου. Είπαν ότι ο ακρωτηριασμός θα μου έδινε καλύτερη βολή. Υπέγραψα τα χαρτιά χωρίς να κλάψω — δεν ήθελα να με λυπηθεί κανείς.
Ξύπνησα μετά την επέμβαση με το ένα πόδι και ένα βουνό ενοχές. Δεν μπορούσα να κουβαλήσω την κόρη μου. Δεν μπορούσα να την κυνηγήσω όταν έμαθε να μπουσουλάει. Δεν μπορούσα να φορέσω το φόρεμα που αγόρασα για την τελετή ονοματοδοσίας της.
