Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΩ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΤΑΦΟΠΛΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ — ΟΤΑΝ ΑΦΑΙΡΩΣΑ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, ΟΡΛΙΩΣΑ «ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ!»
Με τη γιαγιά μου ήμασταν πολύ δεμένοι. Ως παιδί μου διάβαζε παραμύθια και με πήγαινε στο σχολείο. Καθώς μεγάλωνα, με αντιμετώπιζε σαν φίλη.
Όταν της παρουσίασα τον αρραβωνιαστικό μου, τον κάλεσε για συζήτηση και μίλησαν για μια ώρα.
Ποτέ δεν μοιράστηκε αυτό που συζήτησαν, λέγοντας ότι της το είχε υποσχεθεί. Νομίζω ότι φρόντιζε να είναι καλός σύζυγος για μένα, καθώς πάντα με προστατεύει έντονα.
Πριν φύγει από τη ζωή, η γιαγιά μου με φώναξε κοντά της όταν ήμασταν μόνοι. Ψιθύρισε ένα αίτημα—να καθαρίσει τη φωτογραφία στην ταφόπλακα της ακριβώς ένα χρόνο μετά την φυγή της.
Της είπα, «Γιαγιά, μη μιλάς έτσι. θα είσαι περισσότερο κοντά σου». Όμως εκείνη επέμενε και έτσι της το υποσχέθηκα. Εκείνο ακριβώς το βράδυ, έφυγε από τη ζωή.
Ένα χρόνο μετά την κηδεία της, πήγα στον τάφο της για να εκπληρώσω την υπόσχεσή μου. Οπλισμένος με ένα κατσαβίδι, ξεβίδωσα εύκολα την παλιά φωτογραφία. Όταν το αφαίρεσα, ταράχτηκα. «Αυτό δεν μπορεί να είναι!» ούρλιαξα.
Με τη γιαγιά μου ήμασταν πολύ δεμένοι. Ως παιδί μου διάβαζε παραμύθια και με πήγαινε στο σχολείο. Καθώς μεγάλωνα, με αντιμετώπιζε σαν φίλη.
Όταν της παρουσίασα τον αρραβωνιαστικό μου, τον κάλεσε για συζήτηση και μίλησαν για μια ώρα.
Ποτέ δεν μοιράστηκε αυτό που συζήτησαν, λέγοντας ότι της το είχε υποσχεθεί. Νομίζω ότι φρόντιζε να είναι καλός σύζυγος για μένα, καθώς πάντα με προστατεύει έντονα.
