Ο ΓΑΜΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΣΩΣΕΙ — Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΣΤΑΖΕΙ ΑΙΜΑ
Ο Ραφαέλ δεν συνειδητοποίησε ότι είχε ήδη μπει στον κόσμο της μέχρι τη στιγμή που είπε «ναι».
Γιατί, μόλις η λέξη βγήκε από το στόμα του, η στάση της γυναίκας άλλαξε απότομα — όχι πιο ήπια, ούτε ανακουφισμένη, αλλά πιο κοφτερή, σαν να είχε μόλις ξεκινήσει ένας αόρατος χρονοδιακόπτης.
«Ήξερα ότι θα το έκανες», είπε ήρεμα. Δεν υπήρχε θρίαμβος στη φωνή της, μόνο υπολογισμός. Και αυτό ήταν αρκετό για να σκαρφαλώσει η ανησυχία μέσα στον Ραφαέλ.
«Μην το υπεραναλύεις», μουρμούρισε, προσαρμόζοντας τη Σοφία στην αγκαλιά του και ξαφνικά προσέχοντας τα πάντα γύρω του — τους περαστικούς, τα αυτοκίνητα, κάθε κίνηση που καθυστερούσε έστω και λίγο.
«Δεν είπα ότι σε εμπιστεύομαι.» «Δεν χρειάζομαι εμπιστοσύνη», απάντησε εκείνη, ήδη γυρίζοντας να φύγει. «Χρειάζομαι συνεργασία.»
Η λέξη έμεινε στον παγωμένο αέρα σαν προειδοποίηση. Δίστασε για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και μετά την ακολούθησε.
Γιατί τι άλλο μπορούσε να κάνει; Πίσω του δεν υπήρχε τίποτα — ούτε δουλειά, ούτε σχέδιο, ούτε ασφάλεια.
Και μπροστά του υπήρχε τουλάχιστον μια κατεύθυνση. Και αυτή, όσο παράλογη κι αν ήταν, έμοιαζε επικίνδυνα με ελπίδα.
Το αυτοκίνητό της ήταν υπερβολικά καθαρό, υπερβολικά ακριβό για κάποιον που υποτίθεται ότι βρίσκεται σε απόγνωση. Ο Ραφαέλ το πρόσεξε αμέσως μόλις έβαλε τη Σοφία στο πίσω κάθισμα.
Μέσα στο αυτοκίνητο απαίτησε εξηγήσεις. Η Ελένα δεν απάντησε αμέσως με λόγια· του έδωσε φωτογραφίες. Ένα σπίτι. Έναν ψυχρό άντρα. Και την ίδια δίπλα του.
«Αυτός είναι ο άντρας μου», είπε ήρεμα. Ο Ραφαέλ συνοφρυώθηκε.
«Τότε γιατί χρειάζεσαι εμένα; Γιατί αυτός ο γάμος;»
«Δεν προσπαθώ να ξεφύγω από εκείνον», απάντησε. «Προσπαθώ να τον αντικαταστήσω για να απελευθερωθώ από κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.»
Ο Ραφαέλ ένιωσε την ανησυχία να μεγαλώνει. Η Ελένα άνοιξε έναν φάκελο. Δεν ήταν συναίσθημα. Ήταν δομή.
«Υπάρχει ένα ιδιωτικό, δεσμευτικό συμβόλαιο», εξήγησε. «Με αντιμετωπίζει νομικά σαν περιουσιακό στοιχείο. Αν δεν το ακυρώσω μέσω νέου γάμου, χάνω τον έλεγχο της ζωής μου.»
Ο Ραφαέλ κατάλαβε τότε ότι αυτό δεν ήταν προσωπικό δράμα. Ήταν σύστημα.
Και ήταν επικίνδυνο. «Και περιμένεις να μπω εγώ σε αυτό;» ρώτησε. «Δεν είναι θέμα πίεσης», είπε εκείνη. «Είναι θέμα επιβίωσης.»
Η προσφορά ήρθε αμέσως μετά: ένα σπίτι στο όνομά του, πλήρως πληρωμένο. Όμως ο Ραφαέλ δεν το είδε ως βοήθεια. Το είδε ως παγίδα.
«Με αγοράζεις μέσα σε αυτή την ιστορία», είπε ψυχρά. «Είναι επιλογή», απάντησε εκείνη, αν και η ένταση στη φωνή της φανέρωνε το αντίθετο.
Η εξήγηση έγινε ακόμη πιο σκοτεινή. Τον είχαν επιλέξει επειδή δεν είχε οικογενειακούς δεσμούς. Και η κόρη του δημιουργούσε την εικόνα μιας σταθερής, «ασφαλούς» οικογένειας — ιδανική κάλυψη.
Ο Ραφαέλ κατάλαβε το πιο σκληρό μέρος: δεν τον έσωζαν. Τον χρησιμοποιούσαν. Κι όμως… για τη Σοφία, δέχτηκε.
«Πρέπει να παντρευτούμε άμεσα», είπε η Ελένα. «Μας προλαβαίνουν ήδη.» Και τότε ο Ραφαέλ είδε το ίδιο αυτοκίνητο πίσω τους.
«Μας ακολουθούν», είπε χαμηλά. «Το ξέρω», απάντησε εκείνη και πάτησε το γκάζι. Η ταχύτητα ανέβηκε απότομα. Η πόλη έγινε θόρυβος και φώτα. Και τότε έγινε ξεκάθαρο: δεν έφευγαν.
Τους κυνηγούσαν. «Ποιοι είναι;» ρώτησε ο Ραφαέλ. «Άνθρωποι του άντρα μου», απάντησε εκείνη. Και για πρώτη φορά δεν υπήρχε φόβος στη φωνή της — μόνο απόλυτη συγκέντρωση.
Έβγαλε όπλο. Και ο κόσμος άλλαξε. Σφαίρες έσκισαν τον αέρα. Το αυτοκίνητο τινάχτηκε. Η Σοφία ούρλιαξε στο πίσω κάθισμα.
Μετά τη σύγκρουση, η Ελένα βγήκε πρώτη. Ήρεμη. Υπερβολικά ήρεμη. Πλησίασε το άλλο όχημα με το όπλο στραμμένο.
Ο οδηγός δεν έδειχνε πανικό. Ήταν σχεδόν ήρεμος. Και χαμογέλασε. «Έπρεπε να ρωτήσεις περισσότερα για το παρελθόν της», είπε στον Ραφαέλ.
Ο Ραφαέλ πάγωσε. «Δεν είναι η πρώτη φορά», πρόσθεσε. Και τότε η σιωπή έγινε πιο βαριά από τους πυροβολισμούς.
Γιατί ο Ραφαέλ κατάλαβε πως αυτή δεν ήταν ιστορία σωτηρίας. Ήταν ένας κύκλος που είχε ήδη επαναληφθεί.
