Πέρασα σχεδόν 400 μέρες στο νοσοκομείο με το άρρωστο νεογέννητό μου και μας βρήκα άστεγους μετά το εξιτήριο
φανταζόμουν ποτέ ότι δεν θα μπορούσα να δώσω στα παιδιά μου μια καλύτερη ζωή. Όταν έμεινα έγκυος με τον Τζέις, σκέφτηκα ότι η ζωή στο παλιό τρέιλερ της αείμνηστης μητέρας μου ήταν απλώς προσωρινή.
Η εγκυμοσύνη ήταν απροσδόκητη, αλλά πίστευα ότι μπορούσα να δουλέψω σκληρά, να εξοικονομήσω χρήματα και να μας μεταφέρω σε ένα καλύτερο σπίτι — ίσως ακόμη και σε ένα μικρό διαμέρισμα. Όμως η ζωή δεν πήγε όπως είχε προγραμματιστεί.
Οι λογαριασμοί συνέχιζαν να συσσωρεύονται και όσο κι αν προσπαθούσα να σώσω, οι καταστάσεις έκτακτης ανάγκης εξαφάνιζαν πάντα ό,τι κατάφερνα να αφήσω στην άκρη.
Παρόλα αυτά, δούλεψα ακούραστα, ελπίζοντας ότι ο Τζέις θα εκτιμούσε μια μέρα όλες τις θυσίες μου και θα γινόταν ένας δυνατός, ικανός άντρας.
Όταν ο Τζέις έγινε 18, του είπα ότι ήρθε η ώρα να βρω δουλειά, αλλά μπορούσε να μείνει μαζί μου μέχρι να σταθεί στα πόδια του.
Δεν ήθελα να είμαι ένας από αυτούς τους γονείς που έδιωξαν τα παιδιά τους τη στιγμή που ενηλικιώθηκαν.
Δυστυχώς, ο Τζέις το πήρε ως άδεια να μείνει επ’ αόριστον. Στα 22 του, δούλευε μια δουλειά με κατώτατο μισθό με ελάχιστη φιλοδοξία να βελτιώσει την κατάστασή του.
Μετά, απροσδόκητα, έμεινα ξανά έγκυος. Έβλεπα κάποιον νέο και νόμιζα ότι είχαμε μέλλον, αλλά τη στιγμή που του είπα για το μωρό, εξαφανίστηκε.
«Δεν μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά άλλο παιδί», παραπονέθηκε ο Τζέις όταν έδωσα την είδηση.
