Γνωρίστηκαν μέσω κοινών φίλων και στο πρώτο τους ραντεβού…
Την κάλεσε σε ένα παγωτατζίδικο στη γωνία της Λεωφόρου Παρκ και της 59ης Οδού.
Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 1951. Ήταν τα γενέθλιά του, έκλεινε τα 31.
Χένρι και Τζέιν.
Φοιτητής Ιατρικής και επίδοξος δημοσιογράφος.
Στα απομνημονεύματά της, περιέγραψε εκείνη την ημέρα ως εξής:
«Κάθισα απέναντί του και τον μελετούσα. Έντονα χαρακτηριστικά, πυκνά φρύδια, μύτη σαν γεράκι, σφιχτό πηγούνι.
Ψηλός, λεπτός, λιγομίλητος.»
Έφαγε το παγωτό πεκάν του, αφιερώνοντας χρόνο και απολαμβάνοντας κάθε μπουκιά, και εγώ του εξαπέλυσα ένα μπαράζ από ερωτήσεις. Τους απάντησε μονοσύλλαβα.
-Υπηρετήσατε κατά τη διάρκεια του πολέμου;
-Ναί.
-Οπου;
-Στην Κίνα.
Έσπασε λίγο παγωτό με ένα κουτάλι και το έβαλε αργά στο στόμα του.
-Πώς σας φαίνεται η Κίνα;
-Ενδιαφέρων.
Του έβγαζα απαντήσεις με μια πένσα μέχρι που η συζήτηση στράφηκε στα φάρμακα… μετά τα πράγματα πήγαν σαν ρολόι, δεν υπήρχε τίποτα να τον σταματήσει.
Μου έλεγε με ενθουσιασμό για τον οισοφάγο, το στομάχι και την παλινδρόμηση, και εγώ καθόμουν και άκουγα.
Ήταν από εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Και οι δύο ήταν Εβραίοι, ναι, αλλά αυτό ήταν ίσως το μόνο πράγμα που τους ένωνε.
Ο Χένρι καταγόταν από το Γουίλμινγκτον, μια μικρή πόλη στην πολιτεία του Ντέλαγουερ. Ο μπαμπάς είναι κοινωνικός λειτουργός στη φυλακή, η μαμά είναι νοικοκυρά.
Οι γονείς του πατέρα μου ήρθαν στην Αμερική από την ουγγρική πόλη Σατοράλγιαουχελί, και οι γονείς της μητέρας μου κατάγονταν από το Μινσκ και το Λουτσκ.
Και η Τζέιν ήταν κόρη ενός εκατομμυριούχου, ενός «βασιλιά του χορού» του οποίου το όνομα ήταν γνωστό σε όλη την Αμερική.
Ο πατέρας της, Άρθουρ Μάρεϊ (το γένος Μόισε Τάιχμαν), γεννήθηκε στην πόλη Πιντάιτσι (τώρα περιοχή Τερνόπιλ της Ουκρανίας), ήρθε στην Αμερική ως παιδί, μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές του Κάτω Ιστ Σάιντ και έγινε διάσημος χορευτής,
ιδιοκτήτης μιας διεθνούς αλυσίδας σχολών χορού και καινοτόμος επιχειρηματίας. Δεν ήταν μόνο ο πρώτος στην Αμερική που ξεκίνησε μαθήματα ραδιοφωνικού χορού, αλλά και η ιδέα της πώλησης διαγραμμάτων βημάτων μέσω ταχυδρομείου,
τα οποία επέτρεπαν σε κάποιον να κατακτήσει ανεξάρτητα έναν συγκεκριμένο χορό — αυτό και μόνο του κέρδιζε εκατομμύρια. Η σύζυγός του, Κάθριν Κόνφελντερ, τον βοήθησε σε πολλά έργα και μεγάλωσε τις δύο κόρες τους, την Τζέιν και τη δίδυμη αδερφή της.
Στις 3 Ιουνίου 1951, ακριβώς 4 μήνες μετά το πρώτο τους ραντεβού, η Τζέιν και ο Χένρι έγιναν σύζυγοι.
«Με επιβάρυνε η ιδιότητα της κόρης μιας διασημότητας και χαιρόμουν που ο σύζυγός μου ήταν «απλώς ένας γιατρός».
Έχοντας αλλάξει το διάσημο επώνυμό μου, έγινα επιτέλους ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Χάιμλιχ — το πολύ-πολύ αυτό το όνομα να εμφανίζεται στις σελίδες των ιατρικών περιοδικών, σκέφτηκα.
Αλλά η μοίρα μου επεφύλασσε κάτι εντελώς διαφορετικό…»
Ναι, η μοίρα της επιφύλασσε κάτι εντελώς διαφορετικό.)
Ο Χένρι Χάιμλιχ ήταν θωρακοχειρουργός, εφευρέτης μιας συσκευής για την παροχέτευση της θωρακικής κοιλότητας (της βαλβίδας Χάιμλιχ) και του πρώτου ενδοτραχειακού καθετήρα για μακροχρόνια οξυγονοθεραπεία, ανέπτυξε μια από τις πρώτες μεθόδους οισοφαγικής παράκαμψης, αλλά αυτό δεν ήταν που του έφερε παγκόσμια φήμη.
Ο Χένρι Χάιμλιχ ανέπτυξε μια τεχνική για να σώσει ένα άτομο που πνίγεται και πεθαίνει από ασφυξία.
Μια τεχνική που πήρε το όνομά του.
Ελιγμός Heimlich.
Εάν ένα άτομο ασφυκτιά και δεν μπορεί να βήξει ή να μιλήσει, πρέπει να:
1. Σταθείτε πίσω από το θύμα και πιάστε το και με τα δύο χέρια κάτω από τα πλευρά.
2. Σφίξτε το ένα χέρι σε γροθιά και πιέστε το μέρος της γροθιάς από την πλευρά του αντίχειρα στο στομάχι ανάμεσα στον ομφαλό και τα πλευρά.
3. Τοποθετήστε την παλάμη του άλλου χεριού σας πάνω από τη γροθιά σας και πιέστε γρήγορα τη γροθιά σας προς τα πάνω, μέσα στο στομάχι σας.
4. Επαναλάβετε μέχρι να καθαρίσει ο αεραγωγός.
Σπουδαίος:
Εάν ένα άτομο βήχει, αυτό σημαίνει ότι οι αεραγωγοί δεν είναι εντελώς φραγμένοι και μπορεί να βήξει χωρίς τον ελιγμό Heimlich.
Μην χτυπάτε την πλάτη ενός ατόμου που στέκεται ή κάθεται ίσια — το ξένο σώμα μπορεί να πέσει ακόμη χαμηλότερα. Μπορείτε να τον λυγίσετε και μετά να του δώσετε μερικά χτυπήματα στην πλάτη ανάμεσα στις ωμοπλάτες.
Αν δεν μπορεί να βήξει, δεν κάνει ήχους, σφίγγει το λαιμό του με τα χέρια του, σημαίνει ότι οι αεραγωγοί είναι εντελώς αποκλεισμένοι, κάθε λεπτό μετράει και πρέπει να κάνετε τον ελιγμό Heimlich.
Ο ελιγμός Heimlich δεν πρέπει να εκτελείται σε παιδιά κάτω του ενός έτους.
Για τα παχύσαρκα άτομα και τις γυναίκες στο τέλος της εγκυμοσύνης, γίνονται θωρακικές ωθήσεις αντί για κοιλιακές ωθήσεις.
Αν δεν βοηθήσει και το άτομο έχει χάσει τις αισθήσεις του, καλούμε ασθενοφόρο (αν δεν έχει ήδη) και ξεκινάμε καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση (θωρακικές συμπιέσεις και τεχνητή αναπνοή).
Ο ελιγμός Heimlich μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για αυτοβοήθεια σκύβοντας πάνω από μια καρέκλα (θα βάλω οδηγίες με φωτογραφίες στα σχόλια).
Λοιπόν, τώρα ας επιστρέψουμε στον Χένρι Χάιμλιχ και τη σύζυγό του))
Έζησαν μαζί για 61 χρόνια. Γέννησαν τέσσερα παιδιά (δύο γιους και δίδυμες κόρες).
Η Τζέιν ήταν ιατρική δημοσιογράφος και έγραψε δύο βιβλία για την ομοιοπαθητική και την εναλλακτική ιατρική, καθώς και ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα. Έζησε μέχρι τα 86 της χρόνια.
Ο Χένρι Χάιμλιχ πέθανε το 2016 σε ηλικία 96 ετών.
Και οι εφευρέσεις και οι εξελίξεις του συνεχίζουν να σώζουν ανθρώπινες ζωές.
Συγγραφέας: Μάγια Ζελένι
Πνευματικά δικαιώματα © 2025 Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος
❗️Για να κοινοποιήσετε αυτήν την ανάρτηση, κάντε κλικ στην «Κοινοποίηση». Απαγορεύεται η αντιγραφή και η ανατύπωση (ακόμα και με αναφορά στην πατρότητά μου).
