Η Κρυφή Κληρονόμος
Οι πόρτες του χρυσού ανελκυστήρα άνοιξαν αθόρυβα και μια παρέα κομψά ντυμένων γυναικών εμφανίστηκε στο εντυπωσιακό λόμπι του ξενοδοχείου Grand Royale.
Τα φορέματά τους έλαμπαν κάτω από τους κρυστάλλινους πολυελαίους, ενώ τα διαμάντια που φορούσαν αντανακλούσαν το φως σε κάθε τους βήμα.
Οι φωνές και τα γέλια τους γέμιζαν τον χώρο, καθώς οι ψηλοτάκουνες γόβες τους χτυπούσαν ρυθμικά πάνω στο λευκό μάρμαρο.
Λίγο πιο πέρα στεκόταν μια νεαρή κοπέλα με ένα φθαρμένο πάνινο σακίδιο στην πλάτη.
Η Έλενα φορούσε ένα άνετο μπεζ φούτερ και ξεβαμμένο τζιν, σαν να είχε μόλις κατέβει από ένα πολύωρο ταξίδι. Η εικόνα της ξεχώριζε έντονα μέσα στη χλιδή που την περιέβαλλε.
Μία από τις κυρίες διέκοψε τη συζήτησή της μόλις την είδε. Την κοίταξε με εμφανή απαξίωση και ύψωσε το κινητό της τηλέφωνο, έτοιμη να απαθανατίσει τη σκηνή.
«Ακόμα κι αν ξεπουλούσες ό,τι φοράς, δεν θα συγκέντρωνες αρκετά χρήματα ούτε για μία βραδιά σε αυτό το ξενοδοχείο», είπε με ειρωνικό χαμόγελο.
Οι υπόλοιπες ξέσπασαν σε δυνατά γέλια.
Η Έλενα κράτησε την ψυχραιμία της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και απάντησε χωρίς να υψώσει τον τόνο της φωνής.
«Έχω κράτηση στην προεδρική σουίτα.» Η απάντησή της προκάλεσε νέο κύμα χλευασμού.
«Φυσικά!» είπε περιπαικτικά η γυναίκα. «Και μάλλον είσαι και η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου.»
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο ήχος από συγχρονισμένα βήματα διέκοψε τα γέλια.
Μια ομάδα ανδρών με άψογα ραμμένα μαύρα κοστούμια κατευθυνόταν προς το μέρος τους. Μπροστά τους βάδιζε ο γενικός διευθυντής του ξενοδοχείου.
Οι καλοντυμένες κυρίες παραμέρισαν αμέσως, βέβαιες πως το προσωπικό ασφαλείας είχε έρθει για να απομακρύνει την άγνωστη κοπέλα.
Ο διευθυντής, όμως, πέρασε δίπλα τους χωρίς να τους ρίξει ούτε μια ματιά. Στάθηκε μπροστά στην Έλενα και έσκυψε ελαφρά το κεφάλι του.
«Δεσποινίς Έλενα», είπε με σεβασμό, «η βασιλική σας οικογένεια έχει ήδη αφιχθεί. Σας περιμένουν στην προεδρική σουίτα.»
Το λόμπι βυθίστηκε στη σιωπή.
Το κινητό γλίστρησε σχεδόν από το χέρι της γυναίκας που πριν από λίγα δευτερόλεπτα τη χλεύαζε.
Τα πρόσωπα όλων είχαν χλομιάσει. Η νεαρή ταξιδιώτισσα που είχαν θεωρήσει ασήμαντη ήταν στην πραγματικότητα μέλος βασιλικής οικογένειας.
Η Έλενα χαμογέλασε διακριτικά. «Σας ευχαριστώ. Παρακαλώ, οδηγήστε με.»
Χωρίς να ρίξει ούτε μία ματιά πίσω της, ακολούθησε τον διευθυντή προς τους ιδιωτικούς ανελκυστήρες.
Λίγο αργότερα, οι βαριές ξύλινες πόρτες της πολυτελούς σουίτας άνοιξαν. Ο παππούς της, ο Βασιλιάς, την περίμενε μαζί με τα μέλη της προσωπικής φρουράς.
«Έλενα, καλώς ήρθες», είπε χαμογελώντας. «Βλέπω ότι προτίμησες άνετα ρούχα για το ταξίδι.»
Εκείνη γέλασε, αφήνοντας το σακίδιό της στο πάτωμα.
«Ήταν η σωστή επιλογή. Και, απ’ ό,τι φαίνεται, μου αποκάλυψε πολλά για τον τρόπο με τον οποίο κάποιοι κρίνουν τους ανθρώπους.»
Ο διευθυντής έκανε ένα βήμα μπροστά. «Υψηλότατη, αν επιθυμείτε, μπορούμε να απαγορεύσουμε την είσοδο στις κυρίες που σας προσέβαλαν.»
Η Έλενα χαμογέλασε ήρεμα και κούνησε αρνητικά το κεφάλι.
«Όχι. Αφήστε τες να παρευρεθούν στο αποψινό γκαλά. Μερικές φορές ένα μάθημα αξιοπρέπειας αξίζει περισσότερο από οποιαδήποτε τιμωρία.
Η πραγματική αρχοντιά δεν φαίνεται στα διαμάντια ούτε στα ακριβά φορέματα· αποκαλύπτεται από τον χαρακτήρα.»
