«Μια φορά», είπε ο Τσάρλι Τσάπλιν, «μπαίναγα στο μετρό της Νέας Υόρκης. Όταν γύρισα σπίτι, βρήκα ένα χρυσό ρολόι στην τσέπη μου. Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς έφτασαν σε μένα. Αποφάσισα να τους πάω στην αστυνομία.

Την επόμενη μέρα έφτασε ένα γράμμα: «Αγαπητέ κύριε Τσάπλιν! Σας γράφει ένας επαγγελματίας πορτοφολάς.

Χθες στο μετρό έκλεψα ένα χρυσό ρολόι από έναν κύριο, αλλά όταν σας είδα, αποφάσισα να σας το κάνω δώρο και να το βάλω στην τσέπη σας».

Έχει περάσει ένας χρόνος. Η αστυνομία δεν βρήκε τον κλέφτη, ούτε τον ιδιοκτήτη του ρολογιού, και έτσι μου έστειλαν πίσω το ρολόι.

Οι εφημερίδες έγραψαν γι’ αυτό και μετά από λίγο καιρό έλαβα μια δεύτερη επιστολή: «Αγαπητέ κύριε Τσάπλιν!

Πριν από ένα χρόνο ταξίδευα με το μετρό και μου έκλεψαν το ρολόι. Διάβασα στις εφημερίδες ότι κάποιος πορτοφολάς σας το έδωσε.

Αφήστε το ρολόι μου να σας μείνει, κύριε Τσάπλιν. Και επειδή δεν είμαι λιγότερο θαυμαστής του εξαιρετικού σας ταλέντου από έναν πορτοφολά, σας στέλνω μια χρυσή αλυσίδα μαζί με το ρολόι».